Informujemy, że strona seria.fantastyka.pl.pl wykorzystuje pliki cookies do poprawnego działania. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień przeglądarki
odnośnie plików cookies oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Więcej informacji znajdziesz w polityce cookies.

nie pokazuj więcej


W Serii Nowej Fantastyki znajdą się dzieła reprezentujące różne gatunki fantastyki - fantasy, science fiction, technothriller, czasem nawet horror czy space operę. Ich autorami będą pisarze znani i debiutanci, a także twórcy mający już debiut za sobą, ale dopiero zaczynający karierę.

Jedyną cechą, która łączy wszystkie pozycje zakwalifikowane do serii, jest jakość. Każda powieść jest bardzo dobrze napisana i stanowi ciekawy przyczynek do rozwoju gatunku. Wszystkie mają naszą gwarancję jakości.
Untitled Document

Czaropis
Blake Charlton

Tytuł oryginalny: Spellwright
Tłumaczenie: Marek Pawelec
Wydawca: Prószyński Media
Miejsce wydania: Warszawa
Data wydania: 21 09 2010 r.
Liczba stron: 608
ISBN: 978-83-7648-455-6
Format: 125 x 195 mm
Oprawa: miękka
Cena: 35,00 zł
Seria Nowej Fantastyki

Oryginalny cykl fantasy debiutującego pisarza. Młody adept sztuki czarodziejskiej przypadkiem dostaje się w środek intrygi, której skutkiem może być magiczna apokalipsa!

Nikodemus Weal od dłuższego czasu pobiera nauki w szacownej akademii sztuk magicznych, ale jego niezwykły talent - niszczenie wszystkich zaklęć samym dotykiem - uniemożliwia mu osiągnięcie biegłości w sztuce czaropisarstwa. Wbrew swej woli zostaje wplątany w rozgrywki potężnych sił i rozpoczyna nowy - ekscytujący i niebezpieczny - etap swojej czarodziejskiej edukacji.

Podczas gdy w akademii odbywa się ważny zjazd magicznych reprezentantów różnych krajów, zamordowana zostaje dziekan jednego z wydziałów. Podejrzenia padają na nauczyciela Nikodemusa, który twierdzi, że w szkole grasuje potężna magiczna istota, i że to ona jest odpowiedzialna na śmierć kobiety. Strażnicy mu jednak nie wierzą, a w samym Nikodemusie widzą przepowiedzianego w proroctwach niszczyciela.

Nad głową chłopca i jego mentora zaczynają gromadzić się ciemne chmury...


Fragment rozdziału 1

W wieku dwudziestu pięciu lat Nikodemus Weal był dość młody jak na czarodzieja, ale już trochę stary jak na praktykanta. Miał sto osiemdziesiąt pięć centymetrów wzrostu i nigdy się nie garbił, a jego długie kruczoczarne włosy i oliwkowa cera mocno podkreślały zieleń oczu.
Tekst, do którego mówił, był zwykłą gargulicą biblioteczną - konstruktem, ożywioną istotą skomponowaną w języku magii. I jak na konstrukt Starhaven, czarem bardzo prostym.
Bardziej zaawansowane gargulice były kombinacjami różnych zwierząt: na przykład głowa węża na ciele świni z kończynami wyposażonymi w szpony i macki albo kły i pióra.
Jednak ta siedząca na stole przed Nikodemusem przybrała kształty tylko jednego zwierzęcia - dorosłego makaka. Jej szczupły kamienny tors i kończyny pokryto stylizowanymi reliefami przedstawiającymi futro, w nagiej twarzy z obwisłymi policzkami tkwiły oczy o znużonym spojrzeniu.
Autor wyposażył ją w tylko jedną dodatkową cechę - krótki ogon, z którego sterczały trzy haczykowate akapity srebrzystej prozy. Gdy Nikodemus się jej przyglądał, podniosła trzy księgi i powiesiła je za klamry na akapitach ogona.
- Przeredagujesz mnie? W życiu - odpowiedziała i powoli wspięła się na regał. - Zresztą, zostałam napisana tak, że nie mogę zasnąć aż do świtu.
- Ale mogłabyś się zająć czymś ciekawszym niż ustawianie przez całą noc ksiąg na półkach - zripostował Nikodemus, wygładzając czarne szaty praktykanta.
- Mogłabym - rzuciła, przemieszczając się wzdłuż jednej z półek.
W zgięciu lewej ręki Nikodemus trzymał duży kodeks.
- I pozwalałaś już praktykantom się redagować.
- Rzadko - burknęła, wspinając się dwie półki do góry. - I z pewnością nigdy kakografowi. - Ściąg­nęła księgę z ogona i wsunęła ją na półkę.
- Jesteś kakografem, prawda? Samym dotykiem wprowadzasz błędy do magicznych tekstów? - Obejrzała się na niego zwężonymi kamiennymi oczami.
Choć Nikodemus przewidział to pytanie, i tak poczuł się, jakby go kopnięto w brzuch.
- Owszem - przyznał bezbarwnym głosem.
- W takim razie to wbrew zasadom bibliotecznym. - Gargulica wspięła się na kolejną półkę. - Konstrukty nie mogą pozwalać, by dotykali ich kakografowie. Zresztą magowie mogą cię wyrzucić za przeredagowanie mnie.
Nikodemus wolno wypuścił powietrze.
Po obu stronach ciągnęły się rzędy regałów na księgi i stojaków na zwoje. Znajdowali się na dziesiątym, ostatnim piętrze biblioteki nazywanej Stertami - kwadratowego budynku mieszczącego wiele manuskryptów Starhaven.
W tej chwili w budynku nie było nikogo poza Nikodemusem i gargulicą. Światło zapewniały promienie księżyca wpadające przez papierowe osłony okien i znacznie jaśniejsze ogniste akapity unoszące się nad Nikodemusem.
Podszedł bliżej gargulicy.
- Ustawiamy te księgi już tak długo, że robisz to coraz wolniej. Trzeba by tylko przepisać twoją prozę energetyczną. A do tego wcale nie muszę cię dotykać. Pozostali praktykanci już przeredagowali swoje konstrukty i dlatego dawno skończyli pracę.
- Pozostali praktykanci nie są kakografami - odpowiedział czar, ustawiając kolejną księgę. - Czy kakografowie muszą zawsze zostawać tak późno do pracy w Stertach?
Próbując nie okazać niezadowolenia, Nikodemus odłożył swoje księgi z powrotem na stół.
- Zazwyczaj wcale nie musimy odnawiać naszych gargulców. Przez tę cholerną konwokację magowie wyciągają wszystkie manuskrypty, jakie przychodzą im do głowy, żeby zrobić jak największe wrażenie na swoich gościach.
- To dlatego mamy dzisiaj cztery razy więcej pracy niż zwykle. - Gargulica skrzywiła się, patrząc na stos ksiąg czekających na odłożenie.
Nikodemus posłał konstruktowi swoje najbardziej żałosne spojrzenie.
- Jest gorzej, niż myślisz. Muszę jeszcze powtórzyć tekst z anatomii i odrobić przed porannymi zajęciami dwa ćwiczenia z ortografii.
- Oczekujesz współczucia od konstruktu pierwszego rzędu? - Gargulica się roześmiała. - Ha! Może i jesteś kakografem, ale przynajmniej możesz swobodnie myśleć.
Nikodemus zamknął oczy i poczuł, że pieką go z braku snu. Było już pół godziny po północy, a musiał wstać o świcie.
Popatrzył na gargulicę.
- Jeśli pozwolisz mi dzisiaj odnowić swoją energetyczną prozę, jutro znajdę ci zwój modyfikacji. Będziesz mogła zmienić się, jak zechcesz: skrzydła, szpony, cokolwiek.
Konstrukt tekstowy zaczął schodzić z regału z powrotem w stronę stołu.
- Cudownie. Skrzydła od kakografa. Ile jest wart zwój napisany przez upośledzonego...
- Nie, ty kupo tekstowych truizmów! - warknął Nikodemus. - Nie powiedziałem "napiszę". Powiedziałem "znajdę", czyli "ukradnę".
- Ho, ho, chłopak ma jednak w sobie trochę ikry - zachichotała gargulica. Zatrzymała się i obejrzała na niego. - Komu ukradniesz ten zwój?
Nikodemus odgarnął z twarzy pasmo czarnych włosów. Przekupywanie konstruktów było w Starhaven zabronione, ale nagminne. Nie podobało mu się to, ale jeszcze bardziej nie odpowiadała mu myśl o kolejnej bezsennej nocy.
- Jestem praktykantem magistra Shannona - odpowiedział.
- Magister Agwu Shannon, sławny lingwista? - zapytała gargulica z podnieceniem w głosie. - Ekspert od inteligencji tekstowej?
- Ten sam.
Na twarzy gargulicy powoli rozlał się kamienny uśmiech.
- W takim razie to ty jesteś chłopcem, który nie wypełnił przepowiedni? Tym, którego uznano za Zimorodka, ale okazał się upośledzony?
- Dogadamy się czy nie? - ostro odpowiedział Nikodemus, zaciskając dłonie w pięści.
- Czy pogłoski o Shannonie są prawdziwe? - Gargulica zeszła na stół, wciąż się uśmiechając.
- Nie mam pojęcia, nie słucham plotek - burknął Nikodemus. - A jeśli powiesz choć jedno słowo przeciwko magistrowi, to, na niebiosa, rozwalę ci zdania na kawałki.
- Jakże duża lojalność praktykanta, biorąc pod uwagę, że chcesz dla mnie ukraść jeden ze zwojów Shannona. - Gargulica zachichotała złośliwie.
Nikodemus zacisnął szczęki i przypomniał sobie, że na którymś etapie niemal wszyscy praktykanci przekupywali konstrukty pracami swoich opiekunów.
- Czego chcesz, gargulico?
Odpowiedziała mu natychmiast:
- Dodatkowych dwóch kamieni wagi, żeby gargulce wagi średniej nie mogły mnie spychać z grzędy do spania. I poznania czwartorzędowego.
Nikodemus oparł się pokusie przewrócenia oczami.
- Nie bądź głupia, nawet większość ludzi nie jest w stanie osiągnąć poznania czwartorzędowego.
Gargulica zmarszczyła brwi i przyczepiła sobie księgę do ogona.
- W takim razie trzeciorzędowe.
Nikodemus potrząsnął głową.
- Przy twoim tekście wykonawczym nie osiągniemy nic ponad poznanie drugorzędowe.
- Trzeciorzędowe. - Skrzyżowała ramiona.
- Równie dobrze mogłabyś się targować o biały księżyc. Żądasz czegoś, czego nie mogę dać.
- A ty chcesz, bym zgodziła się na redagowanie przez kakografa. Czy kakografowie nie są czasem niezdolni do skupienia się na dość długo, by zakończyć czar?
- Nie - odpowiedział szorstko. - Niektórzy z nas mają ten problem, ale ja nie. Jedyne, co definiuje kakografa, to tendencja do wprowadzania błędów w złożonym tekście, którego dotyka. A wcale nie muszę cię dotykać.
- Ale żądasz ode mnie świadomego naruszenia zasad bibliotecznych. - Kamienna małpa złożyła ramiona.
Tym razem to Nikodemus przewrócił oczami.
- Nie możesz naruszyć zasad bibliotecznych, gargulico, masz tylko świadomość pierwszego rzędu. Zasady zabraniają ci tylko zezwolenia, mi żebym cię dotknął. A wszystko, co muszę zrobić, to dodać do twojego ciała trochę energetycznego języka. Mogę to zrobić, nie dotykając cię. Robiłem już coś takiego i tamten gargulec nie stracił nawet jednej runy.
Czar nachylił się i uważnie obejrzał jego twarz pustymi, kamiennymi oczami.
- Dodatkowe dwa kamienie wagi i poznanie drugorzędowe.
- Umowa stoi - burknął Nikodemus. - A teraz się odwróć.
Ogon gargulicy wciąż był połączony z dużą księgą czarów, jednak zamiast ją odpinać, konstrukt wszedł na księgę i odwrócił się, prezentując plecy.
Czarne szaty praktykanta, które nosił Nikodemus, miały szpary u góry rękawów, blisko ramion. Młodzieniec wysunął teraz ręce przez szczeliny i spojrzał na swój prawy łokieć.
Magiczne runy tworzy się nie za pomocą pióra i papieru, lecz mięśni. Jak wszyscy czarodzieje, Nikodemus urodził się z umiejętnością przetwarzania swojej siły fizycznej w runy czystej energii magicznej.
Napinając biceps, uformował w ramieniu kilka magicznych run. Widział, jak srebrzysty język prześwieca przez skórę i ścięgna. Ponownie napinając biceps, połączył litery w zdanie, któremu pozwolił wypłynąć na przedramię.
Prosty czar rzucony w powietrze ruchem nadgarstka wykręcił się niczym smużka lśniącego dymu. Nikodemus wyprostował rękę i rzucił zdanie na kark małpy.
Czar zawierał polecenie rozmontowania, więc w miejscu, gdzie dotknął konstruktu, gargulica zaczęła lśnić srebrzystym blaskiem. Nikodemus napisał w lewym ramieniu drugie zdanie i rzucił je obok pierwszego. Do ogona gargulicy przemknął snop światła i jej plecy rozchyliły się na boki jak na zawiasach.
Przed kakografem rozjarzyło się kłębowisko świetlistej prozy.
Różne języki magiczne miały różne właściwości, a ta gargulica została stworzona za pomocą dwóch: magnusa - odpornego, srebrzystego języka mającego wpływ na świat fizyczny i numenosa - eleganckiego, złotego języka wpływającego na światło oraz inne teksty magiczne. Gargulica myślała dzięki ustępom numenosa, a poruszała się za sprawą magnusa.
Zadanie Nikodemusa polegało na dodaniu bardziej energetycznych zdań magnusa. Na szczęście struktura tych zdań energetyzujących była na tyle prosta, że nawet kakograf mógł je skomponować bezbłędnie.
Uważając, by nie dotknąć gargulicy, Nikodemus zaczął na nią rzucać formowane w bicepsie runy. Wkrótce magnusowe zdania pojawiły się w formie gęstego, srebrzystego światła przepływającego z jego ramion do konstruktu.
Choć Nikodemus miał olbrzymie problemy z ortografią, potrafił pisać szybciej niż wielu największych magów, zdecydował się więc dodać gargulicy więcej energetycznego tekstu - konstrukt mógł się nie zgodzić na kolejną redakcję.
Młodzieniec zbliżył ręce do siebie, napinając wszystkie mięśnie ramion, od drobnych mięśni glistowatych między kośćmi palców, aż do mięśnia naramiennego. W kilka chwil utworzył oślepiający strumień czarów płynących do pleców gargulicy.



Już w sprzedaży!

Już w sprzedaży!

W sprzedaży 18.10.2011
© Prószyński Media 2017